Zapalna limfangiogeneza w przebudowie tkanki piersiowej poporodowej ad

Ogólnie uważa się, że regulacja w górę PGE2 kierowana cyklooksygenazą-2 (kierowana przez COX-2a) pomaga w kontrolowaniu cytotoksycznych odpowiedzi immunologicznych w późniejszych stadiach zapalenia; jako taki ulega także ekspresji w przewlekłej infekcji i autoimmunizacji (5). Główne działania ekspresji PGE2 zależnej od COX-2p na leukocytach i komórkach zrębowych mają tendencję do tłumienia, a w mikrośrodowisku nowotworu ta ścieżka napędza rozwój komórek supresorowych pochodzących z mieloidów, regulatorowych komórek T i alternatywnie aktywowanych makrofagów. W komórkach dendrytycznych PGE2 podwyższa poziom czynników supresyjnych, takich jak IL-10 i 2,3-dioksygenaza indolaminowa (IDO), co prowadzi do dysfunkcyjnej aktywacji limfocytów T. Dlatego, ponieważ te zdarzenia zapalne w mikrośrodowisku guza są zbieżne z limfangiogenezą, odkrycie mechanizmów, dzięki którym limfangiogeneza swoiście przyczynia się do przerzutów nowotworowych, jest z natury trudne. Funkcje i konsekwencje zapalnej limfangiogenezy W stanach zapalnych limfangiogeneza często obejmuje hiperplazję wcześniejszych naczyń limfatycznych, zwiększoną średnicę naczyń oraz zmniejszoną organizację i wzór. Rozszerzona sieć limfatyczna w stanach zapalnych tkanek często przypomina splot naczyniowy w wątrobowych sinusoidach lub układzie naczyniowym szpiku kostnego. Pozostaje kontrowersyjne, czy te zmienione naczynia mają zwiększone funkcje transportowe. odprowadzanie płynu lub przenoszenie komórek do węzła chłonnego. ale kilka ostatnich badań zasugerowało inne funkcje ekspansji limfatycznej. Po pierwsze, jak wspomniano powyżej, VEGF-C i VEGF-D są wyzwalane w późniejszych stadiach zapalenia. PGE2 jest kluczowym czynnikiem zapalnej limfangiogenezy poprzez swoje działania na komórki zapalne, które wydzielają VEGF-C i VEGF-D. Ponadto, uważa się, że regulacja w górę PGE2 jest kluczowa dla rozwiązania stanu zapalnego i tłumienia cytotoksycznych odpowiedzi immunologicznych; dlatego aktywowany limfatyczny śródbłonek prawdopodobnie służy rolom immunosupresyjnym w takim środowisku. Po drugie, limfatyczne komórki śródbłonka (LEC) hamują dojrzewanie komórek dendrytycznych, wydzielają supresyjne cytokiny i czynniki takie jak IDO i bezpośrednio aktywują naiwne komórki T dla tolerancji delecyjnej (3); przerost limfatyczny może zatem zwiększyć względne znaczenie tych funkcji poprzez zwiększenie powierzchni LEC. Na koniec, VEGF-C wyzwala LEC do regulowania w górę CCL21 (6), chemokiny naprowadzającej limfocytów, która przyciąga nie tylko komórki dendrytyczne i naiwne limfocyty T, ale także komórki T regulatorowe. Tak więc, podczas gdy komórki zapalne napędzają limfangiogenezę, limfangiogeneza również zmienia lokalny repertuar komórek odpornościowych. Po raz pierwszy zasugerowano dekadę temu, że COX-2 może wywołać zapalną lub nowotworową angiogenezę limfatyczną. W tym czasie doniesiono, że aktywacja receptora E-prostanoidowego (EP1) reguluje w górę VEGF-C w liniach komórek nowotworowych, które ulegają nadmiernej ekspresji COX-2 (7), a ekspresja COX-2 była dodatnio skorelowana z ekspresją VEGF-C i limfą gęstość naczyń w ludzkich próbkach raka płuc i piersi (7, 8)
[hasła pokrewne: sztuczna błona dziewicza, sól himalajska zastosowanie, endoprotezoplastyka stawu kolanowego ]
[przypisy: odruch bezolda jarischa, hormon antydiuretyczny, tevagrastim ]