Przeciwciała patogenne są aktywnymi uczestnikami uszkodzeń rdzenia kręgowego ad 5

Wyniki Ankeny et al. (6) wspierają testowanie IVIG w leczeniu SCI, ponieważ wykazano, że zarówno autoprzeciwciało wiążące się z tkanką kręgową, jak i dopełniaczem bierze udział w patologii wywołanej autoprzeciwciałem związanym z SCI. Terapia IVIG jest ogólnie dobrze tolerowana z kilkoma niepożądanymi działaniami niepożądanymi (20). Zmniejszenie liczby limfocytów B jako terapii neuroprotekcyjnej jest inną realną opcją dla SCI (ryc. 1). Wyniki badań klinicznych badające korzystne skutki ubytku komórek B w różnych stanach autoimmunologicznych OUN potwierdzają to podejście, ale z zachowaniem ostrożności (7, 10, 12). Uszkodzenie limfocytów B za pośrednictwem przeciwciał przeciw CD20 jest szybkie, skuteczne, długotrwałe i w znacznym stopniu wolne od zdarzeń niepożądanych w zastosowaniach krótkoterminowych (7, 10). Anty-CD20 nie blokuje anamnestycznych odpowiedzi immunologicznych za pośrednictwem przeciwciał i nie jest immunosupresyjny w tym kontekście (8). Długotrwałe stosowanie terapii anty-CD20 nadal stanowi problem (8), zwłaszcza, że osoby z SCI są już immunosupresyjne (3). W przypadku SCI prawdziwym problemem jest to, czy deplecja komórek B zależna od przeciwciał anty-CD20 będzie prowadzić do lepszych wyników. CD20 ulega ekspresji na wczesnych, dojrzałych i aktywowanych komórkach B, ale nie na komórkach plazmatycznych wydzielających przeciwciała (8). W związku z tym długoterminowe zubożenie limfocytów B ma jedynie niewielkie lub umiarkowane wpływy na obniżenie poziomów przeciwciał w osoczu i nie jest skuteczne w eliminowaniu komórek B w mieszku włosowym (8, 12). Wcześniej istniejące komórki plazmatyczne, które wydzielają potencjalnie patogenne przeciwciała, nie będą eliminowane przez terapię anty-CD20. Może to być skuteczne w zapobieganiu pojawieniu się nowo powstałych krótkotrwałych komórek plazmatycznych poprzez eliminację ich prekursorów (7, 8). Jeżeli prezentacja antygenu lub inne funkcje komórek B mają krytyczne znaczenie dla indukcji autoprzeciwciał patogennych wywołanych przez SCI, wówczas terapia anty-CD20 będzie prawdopodobnie skuteczna. Są to ważne kwestie, które należy rozwiązać. Alternatywnie, opracowywane są terapie przeciwciałami monoklonalnymi w celu blokowania działania BAFF, limfotoksyny-A i APRIL (8). Zapewnienie wystarczających poziomów neutralizującego przeciwciała można dostarczyć na docelowe obszary, zapobiegając rozwojowi pęcherzyków komórek B w obszarze zmian rakowych, a w drugorzędowych tkankach limfoidalnych może zmniejszyć poziom autoprzeciwciał, tak że patogeniczne konsekwencje są minimalne. Pozostaje ustalić, czy patogenne autoprzeciwciała są główną przyczyną wtórnego SCI człowieka. Istnieją jednak wystarczające dowody wspierające opracowanie strategii, w odpowiednich modelach zwierzęcych, w celu sprawdzenia, czy potencjalne immunoterapie ograniczające odpowiedzi komórek B po translacji SCI uzasadniają translację do leczenia ludzkiego SCI. Podziękowania Dziękujemy Lynne C. Weaver za jej krytyczną recenzję literatury i Ildę Moniz za jej pomoc. Przypisy Konflikt interesów: Autorzy zadeklarowali brak konfliktu interesów. Informacje referencyjne: J Clin. Invest.119: 2881. 2884 (2009). doi: 10.1172 / JCI40839 Zobacz pokrewny artykuł w komórkach B produkują patogenne przeciwciała i pogarszają regenerację po urazie rdzenia kręgowego u myszy.
[patrz też: przerwanie rdzenia kregowego skutki, centuria pospolita, znaczenie zdrowia w życiu człowieka ]
[patrz też: centuria pospolita, grzegorz łapanowski wikipedia, theophyllinum ]